Aminatou Haidar, defensora dos Dereitos Humanos dos saharauís, foi expulsada a España polo goberno de Marrocos. O Partido Humanista demanda o retorno de Haidar á súa terra con garantías para o exercicio dos seus dereitos. Tamén esixe o cumprimento das resolucións da ONU respecto ao Sahara Occidental e afirma que a non violencia é a única saída posible.
Os humanistas observamos con preocupación a expulsión desde O Aiún cara a Lanzarote da activista non violenta Aminatou Haidar e demandamos ao Goberno de Marrocos, como autoridade de facto no territorio saharauí, que elimine os impedimentos para o retorno de Haidar, permitíndolle o pleno exercicio dos seus dereitos fundamentais sen risco para a súa seguridade persoal.
O Partido Humanista esixe o cumprimento das resolucións da Asemblea Xeral e do Consello de Seguridade de Nacións Unidas e, en consecuencia, reclama a pronta celebración, en ausencia de violencia, dun referendo de libre determinación do pobo do Sahara Occidental organizado e controlado pola ONU en cooperación coa OUA.
Exhortamos ao Reino de Marrocos a retirar todas as tropas militares do Sahara Occidental, permitindo a volta á súa terra das decenas de miles de refuxiados que hoxe día se hacinan nas profundidades do deserto. Pedimos á fronte POLISARIO que renuncie explicitamente e de modo definitivo ao uso da violencia na loita polas súas lexítimas reivindicacións. E solicitamos a ambas as partes que, atendendo aos requirimentos de Nacións Unidas, avancen con rapidez nas negociacións e actúen dun modo construtivo para que, canto antes, os habitantes da antiga colonia española e os desprazados poidan expresar libremente a súa vontade de constituír un país independente ou integrarse noutro estado.
Neste momento no que a Marcha Mundial pola Paz e a Non Violencia (da cal o Partido Humanista Internacional é un dos seus impulsores) avanza polo norte de África, pedimos ás partes implicadas e aos países limítrofes que fagan un esforzo de diálogo para abrir unha vía de solución.
Pedimos aos vellos e novos saharauís un esforzo común de reconciliación. Pedimos que os primeiros poidan retornar á súa terra e que os segundos poidan permanecer nela. Pedimos que, sexa cal for o resultado do referendo de autodeterminación e, consecuentemente, o status xurídico definitivo, todos poidan sentir que esa terra é a súa casa, que as institucións represéntanlles e que os seus dereitos son respectados. Pedimos que as riquezas naturais do territorio, como a pesca ou os fosfatos, sexan empregadas para beneficio dos habitantes, garantindo a calidade de vida para todos.
A non-violencia é a única senda posible de existencia pacífica nun mundo no que os límites territoriais xa non encerran monotonía e homoxeneidade, senón un abanico diverso de linguas, confesións e costumes con demasiada historia de confrontación. Quizá estes pobos que hoxe sofren e viven a desconfianza mutua sexan, por necesidade de supervivencia, os que nos mostren ao resto da humanidade o camiño cara á aspirada Nación Humana Universal.
No hay comentarios:
Publicar un comentario